همه چیز
همه حرف هایم را در این جمله خلاصه کردم:

"                                                   "

شاید جوابم دهی...

قبل از سلام خورشید

مثل آفتابگردان

به من میخندند

ولی صدایی نیست....

برایم معنی نداشت

اما حالا

هر روز را بی او .. صبح می کنم

و نمی دانم چرا....

آنچه شیران را کند روبه مزاج             احتیاج است احتیاج است احتیاج

در این یک ساله اونقدر حوادث غیر قابل پیش بینی برام پیش اومد که فکر کنم توی تمام این سی سال و احتمالاً این بیست و پنج سال و چهار ماه و شش روز آینده عمرم! نظیر نداشته...

از بیکاری و مغازه داری و قرض و قوله بگیرید تا بیمارستان و جراحی و دو ماه غریبانه خونه نشینی و....وباز هم البته کسی از این ماجرا خبردار نشد...

راستی باید یک تشکر ویژه هم از دوستان روزنامه نگار و همکارای قبلی داشته باشم که توی این یک سال و چند ماه حتی یک تلفن هم به این حقیر نزدن(به جز داداش گلم محمد عکاف)

سرتون رو درد نیارم....به طور خلاصه اوضاع من الان حکایت این مثلاً شعره که دیشب گفتم:

چرا اینگونه درهم شد امور ما

چرا بشکست این گردونهء مخروبهء دیبا

چراغ روزی ما کورسویی می زند،

                                     انگار

                                     که دیگر وقت خاموشی است

                                           و باید بهر مرگی سخت حاضر شد

در این دوران که حق هر نفر صد ها و دهها بشکه نفت است

برای ما فقیران و گرفتارانِ دردِ سردِ خاموشی

                                تو گویی بشکه ای زجر است

نمی دانم خدا تقدیر را چونان بنا کرده

                            ولی انگار بخت تیره ما را

                                     همان اول...به ویرانی بنا کرده!

سلامی پر از غربت و رنج دوری و گرفتاری... نه..نه..نه ..نمی خوام در این روزگار پر انرژی که حق ما هست ولی از گوجه فرنگی تا برنج ۱۰۰برابر شده انرژی منفی بدم ..ولی انگار تمام ذوق و سلیقم تمام شده...

دلم نتونست این یک سال دوری از نگارش رو تحمل کنه و حالا اومدم که دوباره از نو شروع کنم...البته کاملا متمایز و جدید...اگه بتونم...امیدوارم که شما هم مثل همیشه با افکار مثبت و قوی دستام رو بگیرید...

به امید فردا

نمی دانم که فردا را طلوعی هست

یا شامی دگر

آنسوی شب خفته

ولی سر نیزه اجبار بر گردن

مرا مجبور می دارد

قدم در راه بگذارم ...

این قدر خوشحالم که دوباره تونستم بیام که زبونم حسابی بند اومده.... کاشکی حالم رو میفهمیدین....

این چند وقت که نبودم حوادث زیادی برام پیش اومده که کم کم براتون میگم....

راستی دوستایی که هنوز جیرجیرک قدیمی رو فراموش نکردن بهم سلام کنن تا غم غربی این چند وقت که حسابی کلافم کرده رو فراموش کنم....

پس به امید روزهای اینده....

(البته هنوز کامل سر پا نشدم و کمی دیر به دیر آپ میکنم)

سلام دوستان عزیز ...

از تمام عزیزانی که تولد ۳۰ سالگی من را تبریک گفتند ممنونم و امیدوارم در جشن سالگرد تولد ۱۲۰ سالگی شما شرکت کنم...

اما به دلیل تغییر ناگهانی شغل و کار و .... احتمالا تا پایان عید جیرجیرک زیاد اینورا نمی یاد....ولی مطمئن باشید که شما رو هم فراموش نمی کنه.....

توی این روزهای تنهایی ..جیرجیرک هر روز چشم انتظاره تا از شما نامه الکترونیکی بگیره....فراموشم نکنید تا روزهای سال جدید

پیشا پیش :: عید

شما مبارک

تمام دوستي را در شبي غمگين رها كردم

و دستان ضعيفم را

    به گيسوي سبويي آشنا كردم

تو آن شب در كجا بودي

   كه صبح تيره فردا

                         مرا گفتي

                             چه ها كردم ....

......

خدا داند كه در سر شور تو هرگز نمي ميرد

ولي آهسته آهسته

ميان خستگي هاي ملال انگيز هر روزه

كمي كمرنگ ميگردد

.....

نمي دانم كه يادت هست؟

 تمام دوستي و دلخوشي ها را

                   به زير نور خورشید شبانگاهی 

                                  تقديم تو كردم

تا فقط

      يك جرعه از لبخند زيبايت

                         به من بخشي

....

كجا رفتند آن شب هاي مهتابي؟

سلام

با اين كه اصلا نمي خواستم اعتراف ديگه اي بكنم ولي به خاطر قولي كه به يكي از دوستان دادم اعتراف 4 رو هم مي نويسم….راستي با تشكر ازنقاب عزيز كه خواسته نا اميد انه بنويسم شايد به زودي اين دعوت رو هم اجابت كنم …اما في الحال:

1-     در دوران قديم يه برنامه اي با پسر خاله مشهورم داشتيم به نام " خوشگذروني " …به اين مضمون كه اون مي رفت و از كيف مامانش پول بر ميداشت بعد مي رفتيم لواشك و قره قوروت و تخمه و …مي خريديم و بعد مي رفتيم جايي كه دست كسي به ما نرسه و بعد يه سور و سات مفصل….البته يه روز ظهر قضيه لو رفت و باز حميد بد بخت مورد خشم واقع شد و كله معصومش بر اثر اصابت  يك فقره كفش زنانه پاشنه 5 سانتي نوك فلزي حدود 20 تا بخيه خورد…البته در همون لحظات اول حادثه من در جايي امن پناه گرفتم و شاهد شكستن مجدد سر حميد بودم…(من نامرد نبودم…عاقل بودم!)

2-     من دانشگاه رو تا ترم 7 با معدل 17-18 ادامه دادم بعد يه روز از سر كلاس بلند شدم ...در رو بهم كوبيدم ..وتا امروز ديگه حتي از جلوي در دانشكده علوم اجتماعي دانشگاه آزاد تهران مركز رد نشدم....يكي از مهمترين دلايل اين كارم هم اين بود كه نه من با كسي تو تمام اين روزها دوست بودم نه هيچكدام از دانشجو ها با من......نمي دونم چرا!!!!!!!!!!!!!!!!

۳-     اگه گشنم باشم سر غذاي هر كسي ميرم و باهاش هم غذا ميشم...حمله به سفره ديگران هم يه نوع تفريح برام محسوب ميشه...

۴-     در مورد شيطنت هاي من و هادي توي روزنامه هم مي تونيد از حمید سئوال كنيد....البته با تمام اين احوال توي جاهاي عمومي و در بين دوستان كاملا آرام ..مودب ..با پرستيژ...كم حرف...و آداب دان هستم!

۵-     راستي من صميمي ترين و بهترين و خوبترين و با اخلاق ترين و مهربونترين دوستم رو از طريق همين وبلاگ پيدا كردم و الان با هم رفت و آمد خانوادگي داريم و از همين جا به خاطر تمام محبت هايي كه به من داره يه آسمون ازش ممنونم وتا آخر دنيا دوستش دارم...

سلام

اين آخرين اعترافاتمه چون كم كم داره برام دردسر ساز ميشه ....شايد بعد ها بازم در اين خصوص بنويسم اما....:

1-     يه بار كه با پسر عموم سر سه چرخه داداشم دعوام شده بود بچه هاي كوچه رو جمع كردم و رفتيم توي خرابه اي كه پشت خونه عموم بود ...بعد هرچي آشغال اعم از آجر..چوب..سنگ...تيرچه بلوك...زباله ..آهن پاره و خلاصه هر چي كه دم دست بود از لجم ريختيم توي حياط عموم .....چند لحظه بعد كه پسر عموم با مادرش از ماجرا خبر دار شدن و اومدن اونجا يه جنگ اساسي بين دو ديوار در گرفت كه به شكستن سر يكي از بچه ها منجر شد.....اون روز عصر علاوه بر كتك و تحريم هاي زياد حدود 7 تا فرغون آشغال از حياط خونه عموم جمع كردم و ريختم توي خرابه...

2-     يادش به خير ...يه بار سر پسر خاله مذكورم رو (البته با توافق و پيشنهاد خودش) مثل فيلم ها كردم زير آب حوض و نگه داشتم....عين فيلم ها بال بال ميزد...بيچاره اگه مامانش نرسيده بود تا آخر فيلم پيش رفته بوديم!

3-     روزي كه بابام سال 61 از مكه بعد از يك ماه برگشت از ذوقم كه برامون موز آورده بود از بالا پشت بام خودمو انداختم روي ماشين و....( خدايي فقط به عشق موز!!!!)

4-     بيشتر كتب و وسائل و عتيقه جات و لوازمي كه دارم از فاميل دزديدم!!!!!( خدايي بعدش گفتم  رضايت گرفتم)..اما خيالتون راحت الان اين خصوصيت خيلي كم رنگ شده (ولي هنوز نمرده)!

سلام

بنا به تقاضا و استقبال شما دوستان عزيز مصوب فرموديم گوشه اي ديگر از اعترافات خود را عيان كنيم...پس بخوانيد و بعد هم فراموش كنيد:::

1-     اول در باره جيرجيرك....سال سوم دبستان سر كلاس خانم خلج زاده كه بهترين معلمم تا امروز بوده چون هميشه شاگرد اول بودم و پدرم هم مدير انجمن اوليا و مربيان حسابي مي تازوندم و دائم با ميز هاي اطراف وراجي مي كردم و صداي جير جيرم بلند بود اين بود كه خانم خلج زاده اسم من رو گذاشت "جيرجيرك "...حتي توي دفتر كلاس هم موقع حضور و غياب من فقط جيرجيرك بودم.

2-     يه بار كه با پسر خالم دعوام شده بود به كلك خريدن بستني بردمش انتهاي يه كوچه بن بست و بعد ناغافل با آجر زدم توي كلش!!! ...هرچند كتك مفصلي از بابام خوردم ولي اون قدر صداي ترق شكستن سر پسر خالم برام جالب بود كه اصلا كتك ها اثري نداشت...هنوز هم حميد از اين بابت از من حساب ميبره.!!

3-     به شوخي با آب حسابي حساسم و بد بلايي به سر كسي كه اين نوع شوخي رو باهام بكنه مي آرم....مثلا : يه بارم دايي ام به من با شيلنگ آب پاشيد و من هم گذاشتم فرداش كه از طرف خانواده نامزدش اومده بودن جلوي در حياط براي تحقيق و با داييم صحبت مي كردن رفتم بالاي پشت بام و از اونجا يه سطل بزرگ آب ريختم رو سرش.....كاشكي مي شد قيافه خيس داييم و چشمهاي وق زده عموي زن داييم رو ميديدين ......

۴-     زمان جنگ تا آژير دلنواز حمله هوايي رو ميزدن با پسر خالم مي رفتيم روي پشت بام و موشك ها رو رد يابي ميكرديم و با صداي هر انفجار كلي براي راننده هواپيما دست ميزديم....

خوب فعلا كافيه .....اگه براتون جالب بود كه كامنت بذارين تا ادامه بدم اگه هم خوشتون نيومد لطفا ناسزا ها تون رو ايميل كنيد ...من خودم وب رو تعطيل مي كنم.....

هرچند از شب یلدا خیلی گذشته ولی چون به علت مسافرت تازه جیرجیرک رو معاینه کردم ...خوب تازه هم به بازی شب یلدا دعوت شدم....هرچند تقریبا نمی دونم قواعدش چیه ..... اما گویا باید اعتراف کنم ...خوب پس میگم:

۱ - تا تقریبا ۴-۵ سال پیش اون قدر خجالتی و درون گرا و بچه مثبت بودم که یه بار وقتی با یکی از همکارای خانم روزنامه احوال پرسی کردم یکی دیگه از خانوما به همکار مزبور گفته بود:" چه طور با این جونور سلام و علیک میکنی؟؟؟" 

۲ - بالا رفتن از هر جایی اعم از بالا پشت بام یا درخت یا کوه یا تیر چراغ برق یا هر جای بلند دیگه ای جزو یکی از بهترین سرگرمی هامه...به طوری که تا وقتی درخت توت خونه مادر بزرگم قطع نشده بود همیشه روی بلند ترین و نازک ترین شاخش بودم!

۳- به قول خودم " کنجکاوی " و به قول مادرم " فضولی " جزو خصائص درونی ام است...مثلا خواهرم هر جای خونه که کاکائو قایم کنه باز از دست من در امان نیست و دخلش اومده ....ضمنا تمام سوراخ سمبه های خونه تمام فامیل رو هم گشتم..

۴ - بر خلاف قیافم خیلی زود دل میبندم و زود اشکم راه می افته ...گاهی خوندن شعر های حافظ و مشیری حسابی چشام رو سرخ می کنه و برای تمام بچه های دنیا از افغانستان تا بوسنی و آمریکا گریه کردم..... مادر بزرگم میگه : " تو اشکت یه سره دم مشکته!"

۵ - عاشق این هستم که توی جمع خانم های فامیل بشینم و غیبت های اونا رو گوش کنم....و توی حرفهاشون داخل بشم...البته تمام فامیل از این خصوصیت من اطلاع دارند و مثلا گپ های من و خاله هام گاهی تا اذان صبح طول می کشه

بسته؟؟؟؟؟؟  .... راضی نشین بیشتر از این آبروم بره ....نمی دونم چرا ولی این اعترافات با کمال صداقت نگارش شده و اگه درخواست کننده زیاد شد قسمت دوم اون هم که جذاب تره براتون منتشر می کنم تا بدونید چرا من از کلاس سوم دبستان به اسم " جیرجیرک " معروف شدم

چقدر زندگی قشنگ میشه اگه بدونیم هیچ وقت تنها نمی شیم...حتی اگه یه بارم دوستامونو ندیده باشیم

از همه دوستای نازنین و مهربون و صمیمی و خوش قلب و دوست داشتنی خودم ممنونم

چه زود فراموش می کنیم همدیگر را...
    چه ناباورانه می شکنیم عهد هایمان را....
              مگر در روزگار سلامت

                               برادری ها می میرند؟؟؟؟؟

سلام

به دليل بروز مشكلات پي در پي كاري و اين كه سرم حسابي شلوغه چند صباحي حضورم در وبلاگ (ناچارا) كم رنگ شده و مي شه...از اين بابت معذرت مي خوام و البته اميد وارم تا برگشتم مرا فراموش نكنيد و با انواع وسائل ارتباط جمعي از احوال من جويا شويد.....

هر كدام از دوستان عزيز هم كه شماره همراهم روجهت احوالپرسي ندارند مي توانند با ارسال ايميل شماره  جيرجيرك رو بگيرند.....تنهام نذارین...

                هر لحظه منتظرتان هستم.....

نمى دانم چرا وقتى قرار است گزارشى از بهشت زهرا(س) بگيرى، پاهايت يك راست تو را مى برند سمت غسالخانه!
آنجا كه انبوه جمعيت سياه پوش، هر يك قطره اى اشك در چشم و بغضى فرو نخورده در گلو دارند و با نگاه هاى پريشان به دنبال آخرين ديدار عزيز از دست رفته خود هستند.زير طاقى بزرگ مشرف به سالن، هر چند قدم جنازه اى در طاق شال پيچيده در مقابل جمعيتى به صف ايستاده قرار دارد و يك نفر هم مقابل نمازگزاران ايستاده و با تابلويى سياه در دست (كه نام ميت بر آن حك شده) راهنمايى مى كند تا كسى به اشتباه براى جنازه اى ديگر نماز نخواند.
صداى همهمه جمعيت و آشفتگى نگاه ها و فرياد جيغ هايى كه گاه گاه از گوشه و كنار سالن بلند مى شود، ناخودآگاه كلافه ات مى كند و آرزو مى كنى زودتر از ميان اين جمع پريشان بيرون بروى.
كمى آن سوتر، درست روبه روى در غسالخانه، جمعيتى كثير ايستاده اند، عده اى آرام گريه مى كنند و با دستمال جلوى صورتشان را گرفته اند و برخى هم بى هيچ خجالتى اجازه مى دهند تا سيل اشك تمام پهناى صورتشان را خيس كند و تو با چشم هايى وق زده آن ها را تماشا كنى.
عده اى هم كه بار غم هجران يار، تاب از كفشان برده است و طاقت ايستادن ندارند با كمك يكى دو نفر ديگر ايستاده اند و گاه طورى خود را از سيطره پاها خلاص مى كنند كه انگار ترسى از زمين خوردن و آسيب ديدن ندارند!
غرق در اين درياى سياه شده ام كه تكه اى سپيدى نه نظر من ِكه لختى سرعت گريه را نيز از سيه پوشان بى تاب مى گيرد.